اسلام و قرآن

شیخ صدوق

فوریه 10, 2008 در 11:59 ب.ظ. | نوشته شده در نقد کتب حدیثی | ۱ دیدگاه

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

وإِنَّ مِنْهُمْ لَفَرِيقاً يَلْوُونَ أَلْسِنَتَهُم بِالْكِتَابِ لِتَحْسَبُوهُ مِنَ الْكِتَابِ وَمَا هُوَ مِنَ الْكِتَابِ وَيَقُولُونَ هُوَ مِنْ عِندِ اللّهِ وَمَا هُوَ مِنْ عِندِ اللّهِ وَيَقُولُونَ عَلَى‏ اللّهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ

در ميان آنها کساني هستند که زبان خود را ميگردانند تا از کتاب تقليد کنند تا شايد فکر کنيد که از کتاب است، در صورتي که از کتاب نيست و آنها ادعا ميکنند که از طرف خدا است، در حالي که از طرف خدا نيست. بنابراين آنها دروغ ميگويند و دانسته آنرا به خدا نسبت ميدهند.

( شیخ صدوق )

ابو جعفر محمد بن على بن حسين بـن بابويه قمى ( شيخ صدوق ) ، دانشمندى جليل القدر، بزرگوار، حافظ احاديث بوده و در حفظ و کثرت علـم و حـديث در ميان علماى قـم همانندى براى او ديده نشـده است و قريب به سيصد جلد کتاب دارد. ( شيخ الطايفه محمد بـن حسـن طوسى )

دانشمند مـوثق بزرگـوار( شيخ صدوق )، متخصص اخبار، ناقد آثار، عالم به رجال، حافظ بزرگ حديث، استاد و پيشواى ما شيخ محمد بـن بابويه است. (محمـد بـن ادريـس حلـى )

ابـن شهر آشـوب او را مبـارز قمـى نـاميـده است.

فخر المحققيـن فرزند برومند علامه حلـى از وى به شيخ امام نام مى برد.

ابو جعفر محمـد بن علـى بن حسيـن بن مـوسـى بـن بابـويه قمـى ( شيخ صدوق ) پيشوايى از پيشـوايان شيعه و ستونـى از استـوانه هاى شريعت است. او رئيـس محدثين و در آنچه از ائمه صادقيـن نقل کرده راستگوست. وى با دعاى امام زمان عليه‌السلام متـولد شـد و از ايـن راه به فضيلت و افتخارى بزرگ نايل گشت».( علامه بحـر العلـوم )

تمامي اين تعاريف و تماجيد از کسی انجام شده به نام محمدبن علي بن حسين بن بابويه قمي مشهور به « شيخ صدوق »که روایت شده در سالهاي 306 يا 307 هجري قمري در شهر قم به دنيا آمده است . کتابهاي بسياري منسوب به اين شخص مي باشند .

يکي از کتابهاي که او بسيار به آن افتخار مي کرد تحت عنوان ( من لا يحضره الفقيه ) مي باشد ايشان در مورد اين کتاب اينچنين مي نويسد که 

لم أقصُد فيهِ قَصدَ المُصَنِّفينَ في إيراد جميعِ ما رَوَوهُ ، بل قَصدتُ إلي إيراد ما أُفتي بِه و أحکُمُ بِصِحَّتِهِ و أعتَقِدُ فيهِ حُجَّةٌ فيما بَيني و بَين رَبّي.

در اين کتاب آهنگ آن نکرده ام که همانند ديگر منصفان ، هر چه روايت نموده اند بياورم، بلکه قصد آن کرده ام تا چيزهايي را گزارش نمايم که بدانها فتوي مي دهم و بدرستي آنها حکم مي کنم و عقيده دارم که حجت ميان من و خداوند من است.  

من لا يحضره الفقيه ،ج ا ،صص 2و3، از منشورات جماء المدرسين

همانطوري که ملاحظه می کنید شيخ صدوق اين کتاب را حجت بین خود و خدا قرار داده او اعتقاد داشته که احاديثي راکه در اين کتاب جمع آوری کرده در صحیح بودن آن هیچ گونه شک و شبهه وجود ندارد و به قول ایشان آنقدر این احادیث معتبر می باشند که حتی می توان بر اساس آن علمای مذهبی فتوا و حکم تعبدی دین صادر کنند !

بدون هیچ توضیح اضافه ایی از کتاب ( من لا يحضره الفقيه ) اثر شیخ صدوق که ایشان اینگونه به آن می بالید دو حدیث می آورم تا دوستان عزیز خود متوجه شوند که حتی معتبرترین کتب حدیثی مذاهب هم حاوی چه مطالب بی اساس و پوچی می باشند !

___________شیخ صدوق در کتاب «من لا یحضره الفقیه» ضمن « باب المعایش و المکاسب» آورده است:
و قال (الصادق) علیه السلام لابی الربیع الشامی: لا تخالط الاکراد فإنَّ الاکراد حیٌّ من الجن کشف الله عزوجل عنهم الغطاء!
یعنی امام صادق علیه السلام به ابو ربیع شامی گفت: با کردها آمیزش مکن زیرا کردها طایفه ای از جن هستند !! که خدای عزوجل پرده از آنها برداشته است.

من لا یحضره الفقیه ، ج 3 ،ص 164
———————–

شيخ صدوق در کتاب «من لا يحضره الفقيه» ضمن فصل مربوط به «صلوة الآيات» روايت اسطوره نهنگي را از قول امام صادق آورده که سبب زلزله زمين مي شود!
او مي نويسد:
امام صادق عليه السلام گفت: همانا خداي تبارک و تعالي زمين را آفريد و به فرمان وي آن ماهي بزرگ (يعني نهنگ) زمين را حمل کرد. پس نهنگ پيش خود گفت که زمين را به نيروي خويشتن حمل کردم! آنگاه خداوند عزوجل ماهي کوچکي را باندازه فاصله شست و سبابه بسويش فرستاد که در بيني وي داخل شد پس چهل روز آن نهنگ، سرگشته و پريشان بود و هر گاه که خداي عزوجل بخواهد در سرزميني زلزله اي پديد آورد آن ماهي کوچک بر نهنگ نمايان مي شود و نهنگ از ترس وي (مي لرزد و) زمين را مي لرزاند»!
من لا یحضره الفقیه، جلد 1، صص542و543
________________

این تنها مشتی از خروار است ! آیا اینگونه خرافات می توانند به نام اطاعت از رسول الله در کنار قران قرار بگیرند و تعبد شوند ؟؟؟ سوالی که اصحاب مذاهب باید پاسخ آن را بدهند .